Wat maak mens as jou dogtertjie in die aand bid dat daar nie skelms in die huis moet inkom nie, en dat mens tot die volgende dag moet lewe?
En dan kom mens voor ‘n koerant waar die hooffoto ‘n twaalfjarige dogtertjie se lyk is – geskiet deur rowers – ‘n Dogtertjie wat in haar skooljoernaal geskryf het haar groot vrees is rowers?
My hart breek oor ‘n kind wat net wou leef, maar deur die sinnelose misdaad geen kans gegun is nie! Dalk het sy ook net uitgesien na Valentynsdag, na ‘n rooi blom, en nou? Net ‘n graf vir ‘n kind. Nog ‘n kind wat boet, soos vele ander, vir iets wat ons nie verstaan nie. Ek huil.
Ek kan nie verstaan nie. Waarom? Dis dieselfde as toe David Rattray dood is. ‘n Bate vir die land is deur ‘n las vir die land doodgemaak. Sinneloos. En emigrasiesyfers neem toe. Wat maak mens?
Posted by Pixelstories 
