Was juis die afgelope naweek in Bethelehem by die CPS kongres, en die kinders het heerlik op die plaas gekuier. Benno was volstoom besig met die Red Alert video-speletjie, en Anienie het lekker gaan speel by tannie Lut se perdeliefhebbersparadys – “horses4joy”

Alles pas boomskraap, en daar is net-net genoeg plek vir Skoonma se krukke wat dwarsoor alles gedrapeer word.  Die rit het begin met mistigheid (lees 60 km/h) tot by Pietermaritzburg.  Daarvandaan het ons die nuwe “adapter” getoets, en Arne en die kinders het tot digby Bethlehem na Hannah Montana gekyk.  Ek dink Arne het boudkrampe weens die beperkte ruimte, maar ons het darem Bethlehem gehaal, vanwaar ek nou skryf.  Natuurlik het Suster Lut vir ons almal pizza gereed gehad “on arrival.”  Arne dink ons besef nie wat ‘n wonderlike sussie ons het nie, maar ek dink ons weet darem.  Ook dat my vrou wonderlik is – om so op die agterste sitplek uit te hou

Ons gaan seker more of oormore terug Bloemfontein toe.  Die kinders speel rekenaar, en buite is onweer besig om op te steek.  Lyk my ons het die reen van Natal af saamgebring!  O ja, nog nie foto’s geneem nie, die kamerasak is nog onaangeraak – sal maar sien of ek die naweek ‘n paar kan neem.

Ek dink ons het een dag amper die son gesien, maar danksy die warm swembad het die kinders darem heelwat geswem.  Ek dink hulle en Arne het gister ‘n nuwe rekord vir lank-in-die-swembad-wees opgestel.  (Met reen wat af en toe oor hulle geval het.)

Vandag het ons “Cloudy with Meatballs” by die IMAX gaan kyk.  Benno was eers nie baie lus nie, maar het gegaan.  Skoonma het vir die tweede keer die week met een kruk aan die een kant, en ‘n menslike kruk aan die ander kant die inkopiesentrums trotseer.  Ek dink die seaview met donker wolke oor kan ook te veel (of dan te min) raak.

Ons het vanaand gou vir Violet gaan seewater haal, en Benno het nog ‘n laaste “Stunt” in die water gaan doen deur krappe met sand te gooi.  Anienie is weer bekommerd (Hipochondria) dat sy allerhande siektes onder lede het.  .

Vir die week sover het ek nog nie foto’s geneem nie, het ook bewustelik besluit om bietjie minder met die kamera te dwaal, en die kop te laat rus.  O ja, ons het ook die gesin se kersgeskenk, ‘n WII Fit en toebehore gekoop!  Sal dan net kleiner geskenkies bykoop.

In die nuus die week was hoofopskrifte oor die dood van Chris Louw (Boetman) wat aan soveel Blanke Afrikaanse mans van my generasie die stem was wat ons wou laat hoor.  Ook uiteindelik hard teen misdaad “geskryf,” en toe net nie meer kans gesien nie, en homself met ‘n AK47 geskiet.  Demmit.  Ons het sy kaliber mens so nodig in ons ou landjie wat so tussen afgrond en vaste grond huiwer.

Nou ja, gesels later…

Vir eers was daar laas naweek die fotosafari met Hendrik Crafford se span in Clarens.  Daarna die motor wat ingegee het in Bethlehem – en dankie tog die ignition het toe nie R10 000 gekos soos aanvanklik beraam is nie – was dit dalk bloot geluk dat ‘n werktuigkundige op verlof my kon kom help?  Dalk meer gebede.  Dit het wel beteken dat Arne en die kinders moes terugdraai Bloem toe en weer die geleentheid plaas toe saam met die Van Leeuwens meemaak.  Ons het ‘n besonderse rustige naweek gehad, met Benno wat die spruit geniet het, en Anienie wat alleen en saam met Amore die plaaspad aangedurf het.

Maandag en Dinsdag was Oom Faan en Tannie Rie hier.  Hulle trek Kaap toe, en het die lang reis in skofte onderneem.  Hulle kon darem met ma-Barbara kuier, terwyl ons vir werk voorberei het.  Ek was gou Dinsdagaand by die kamerkaklub, om Scott Kelby se Photowalk aan te kondig. 

Woensdag was Jay hier.  Donderdag was ek op verlof die oggend om in Kroonstad vir Pannar ‘n aanbieding te doen.  Vrydagaand het ek die Cheetah Griekwa wedstryd gaan kyk om ‘n artikel vir PASSI te doen.  Gisteroggend het ek en Arne na Elsabe Aldrich gaan luister en ek het die foto’s geneem.  Tussendeur poog ek om die FUTURE aanbieding reg te kry vir Hennie Bouwer se sessie in die Drakensberge. 

Die kinders is ook bedrywig met Benno wat Dinsdae skaak speel, en allerhande buitemuurs by die skool het.

Vanoggend was ons gou kerk toe, en ja, nou is dit Sondagmiddag – wil gou bietjie gaan rus voordat ek vir Charlie gaan kyk na die vergelyking tussen Kite Runner en Life is Beautiful…

Krappe so groot soos koeie!

Die onverwagse vakansie was welkom.  Ons kon weer ‘n langnaweek op die plaas inruim.  Ek was opgewonde oor die geleentheid om weer foto’s te neem.  Herfsbome in die Oos Vrystaat.  Kameras was in, en die kinders was opgewonde om weer te gaan kuier.

Met die eerste verkenningstog het ek besef ek was te laat.  Die geel herfsbome was reeds winter danksy ‘n koue naweek vroeër in die maand.  Die laaste geel blare het verdwaald in ‘n laatmiddag koue tussen wintermotreën-wolke gehang – gesliert en gesloop van helderheid.  Dit was sommer yskoud.  Gelukkig kry kinders mos nie koud nie.  Toe Saterdagoggend se grys yskombers weer kom hang stap ek met die kinders rivier toe.  En die wêreld gaan oop voor die kinders.  Dis Benno wat eerste die krapknypers raaksien.  Met ywer begin hy versamel.  Die dogtertjies ook.  Water spat om hulle nat tekkies en hulle broeke is nat tot net onder die knieë.  In hulle wêreld is daar op die oomblik geen koue nie.  Net verbeelding, water wat plas, en krappe.

Benno kondig luidkeels aan dat hy ‘n krap gesien het.  Die ander storm nader.  Toe hy begin om te vertel dat die krap so groot soos ‘n bees was, besef ek dat hy besig is om met vreeslike gare ‘n reuse woordtolletjie te spin.  Maar die ander geniet dit.  Tussendeur begin ons aanstaltes maak om huis-toe te gaan.  Maar die kinders wil bly.  Vasgevang in hierdie oomblik van ewigheid.  En vir die oomblik dink ek oor wat ons in die stad sou doen.  Waarskynlik in die vervelende koue iewers na ‘n mall toe gegaan het.  Iets gekoop het om die kinders mee besig te hou.  Defnitief nie krapknypers nie.  Mens kry dit nie in speelgoedwinkels nie.  Ook nie die wind in jou hare en die reuk van rooigras nie.  Mens se kinders kan nie met nat skoene en kouse slof nie.  Jy sal vreemd aangekyk word.  En tog, hier, in hierdie oomblik weet ek dat mens nooit die werklike daarwees van die natuur kan koop nie.  Dis ‘n kersgeskenk wat elke dag wag om geneem te word.  En tog, soos mens ouer word vergeet mens soms, soms verloor mens die kleurvolheid – soos die herfsbome wat van die heldergeel gestroop word deur die gang van die seisoene.

Terwyl ons huis-toe stap voel ek die gras weer teen my bene, ek ruik die modderige reuk van die spruit en hoor die wind wat die wilgerblare laat woesj sê.  By die huis het Arné warm koffie gemaak.  Die kinders hardloop na haar met die krapknypers.  En ek voel weer soos ‘n kind toe ek met die warm, stomende koffie in my hand sit en vir Arné vertel van die krap wat ek gesien het.

“So groot soos ‘n bees…”

Hulle het onder andere ‘n Kimpossible dressup game op die internet ontdek.  En dit was te pragtig toe ek een aand afkom op ‘n google soektog wat Anienie gedoen het:  ”Benno+van+Niekerk+dressap+gyme”  - Wonderlik hoe lateraal daar al gedink word!  Ek loop toe ook nog hierdie foto’tjie van ‘n paar jaar gelede raak!  Die Boetie en Sussie wat so lief is vir mekaar!

Ek hoop hulle kan altyd sulke lekker maatjies bly! Ek onthou nog toe hulle saam in die kleuterskool was het juffrou Sonja vertel dat hoewel hulle ander maatjies gehad het, hulle altyd die graagste met mekaar gespeel het!  So op die einde van die vakansie is die lekkerste lekker om te weet ons kinders is nie net boetie en sussie nie, maar ook beste maatjies wat omgee vir mekaar! Pappa en mamma is trots op julle!

Wel, more bied ek vir die eerste keer die Negotiations skills kursus aan.  Ek hoop maar dit sal goed gaan.  Die trip hierheen het goed verloop, met Anienie wat al meer vasberade raak om diere wat uitsterf te red!  Juis daarom kan sy ook nie wag om more die 4D fliek oor Pandavision weer te sien nie!!

En ja, Benno was lekker ongeduldig om die hele Gold Reef City weer te sien.  Min tyd vir pappa en sy kamera:

Wel, nou gou bietjie voorberei!